نوشته شماره ۲۷

از همان لحظه‏ای که فکر می‏کنیم پیروز شده‏ایم به پایان می‏رسیم. باختن شروع رستگاری است و دقیقن آدم از جایی معنا می‏گیرد که فکر می‏کند دیگر چیزی ندارد و همه چیز را باخته است. پیروزی‏ ریسک را می‏گیرد، تو را ترسو کرده و مجبور می‏کند خودت را با همین جماعت کور و کر و الل مقایسه کنی و بعد به نشانه‏ی رضایت لبخند بزنی که تو از دیگران بهتری و از این بابت خوشحال. هیچ‏کس اما خوشحال نیست و پیروزی‏ای وجود ندارد، چرا که رقیبی جز خودت نیست. باید .از خودت عبور کنی تا به خودت برسی این را برای خودم می‏نویسم، درسته، برای تو احمق جان! بلند شو، چالش‏های ،جدیدی را تجربه کن، شروع کن و به پایان برسان، اما فراموش نکن؛ نتیجه .مزخرف‏ترین مقیاس یک ارزش است، تو نباید پیروز شوی