شعر شماره ۰۱

دراز کشیده‌ام آسمان آبی‌تر است زیباتر وقتی به چشم‌های تو می‌بینم که یک جفت پرنده را می‌دهد پرواز بیهوده‌ زیبائی تو آن خال لبت دل می‌برد که چی؟ زیبایی تو بیهوده است که تلف می‌شود کنج این اتاق لبی بده کاری بکن جای درد عشق تو می‌جهد در رگانم هی مته در دهانم نگذار خانم دکتر! من برای چشم‌های تو آمده‌ام