شعر شماره ۱۶

زندگی ام رونوشت توست و جسم روحانی‌ات، بهشتی به گند گرفته که حرف می‌زند که زور می‌گوید که به گند می‌کشد از تو چه پنهان زیر چنگال های تو محبوس مانده است سرنوشت من .بکوب تا برقصم