نوشته شماره ۲۵

آدم‏ها حقیرند. از پولدار و قدرتمند و مشهور گرفته تا همین ولگردهایی که در کنج .خیابان، زندگی به‏سَ ر می‏کنند. به وقتش هم بی‏جنبه‏اند، هم آشغال و به‏درد نخور پس اگر فکر می‏کنی تا حاال کسی کاملن با تو خوب بوده است، بترس و بفهم هنوز وقتش نشده و فرصت گیرش نیامده است. اگرنه دمار از روزگارت درآورده و تا تو را .به خاک سیاه ننشاند رهایت نمی‏کند .همه راغب‏اند که رقیب تو باشند، فرقی هم نمی‏کند برای چی، سرچی .نمی‏خواهند کم بیاورند، چون بیشتر حس حقارت به آن‏ها دست می‏دهد برای همین همه به افق چشم دوخته‏اند و می‏خواهند تا جایی‏که می‏توانند باال .بروند و صعود کنند. اما هیچ‏کس نمی‏خواهد با بغل دستی‏اش در یک تیم باشد ،آدم‏ را جدی نگیر، خودت را هرگز! وقتش برسد دیگر تو هم آن آدم سابق نیستی .به‏درد نخورتر می‏شوی، بیشتر تحقیر می‏کنی و از کنار دیگران به سادگی می‏گذری