شعر شماره ۱۸

زنی غرق می‌شود در چشم‌هام رو بروی آینه چهره‌اش ضربات مهلک یک بوکسور است در رینگ آشپزخانه مردی در پیشانی‌ام پایش گره خورده در چین‌هام سد شده‌ا‌ست و هر چه می‌زند به راه‌های مجاور باز می‌گردد بی‌جواب و من خنده‌ای می‌دزدم از آینه و هر چه دست می‌کشم بر سر این پسر خالی نمی‌شوم چشم‌هام مترادف دردهاست باید ببندم که تکثیر نشود بیشتر