شعر شماره ۲۵

صبح‌الطلوع یکشنبه کنار پنجره دراز کشیده‌ام روی تخت این باران تعبیر خوابی که دیده‌ام نیست؟فرشته‌ای کوچک ِبا انگشتان آسمانی تزریق می‌کند لبخند به پهنای صورتم پلک می‌زند و رعد و برق اتفاقی‌ طبیعی‌ست درین سطر شعر به چشم‌هام نگاه می‌کند که به چشم‌هاش نگاه می‌کنم و لب‌هاش که زیرنویس زیبایی‌ست وادارم می‌کند دهانش را ببوسم و با انگشت‌هام شعر ببافم از موهاش این دختر محبوب من نیست که بعد از مرگ آمده است؟!